De vastgoedmarkt maakt wereldwijd een crisis door, en toch, n iet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in andere landen, stijgen de prijzen van onroerend nog. De banken zijn intussen voorzichtiger geworden met het toekennen van nieuwe kredieten. Maar vastgoed biedt

beëdigd landmeter expert

ook nog enorme opportuniteiten en grotere winsten. Is een belegging in een huis dan stabieler, dan een belegging in aandelen? Uiteraard. Dat beseffen ook de meeste beleggers, maar ze durven het risicio niet aangaan, of ze beseffen soms niet altijd, dat het een berekend risico is en een goede investering. Maar, dat is nooit anders geweest! Het grote verschil tussen aandelen en huizen is de beurs. De prijs van een aandeel staat elke dag in de krant, de prijs van uw huis nooit. Gemiddeld om de 30 jaar wordt een prijs gevormd en een transactie gedaan, alhoewel men zijn pand jaarlijks zou moeten laten schatten door een beëdigd landmeter expert.

In tegenstelling tot aandelen zijn het dus niet miljoenen beleggers wereldwijd, die dagelijks de waarde van een aandeel wikken en wegen en de koers bepalen, maar enkele tientallen lokale partijen, die ongeveer eens om de zoveel jaar een prijs op uw woning kleven. Aandelen en huizen worden doorgaans voor de lange termijn gekocht, alhoewel veel meer jongeren nu aankopen als belegging. Men koopt een woning nadat men een spaarpotje heeft aangelegd en men zoekt een goed afbetalingsplan dat men stipt kan nakomen. In functie van de toekomst (de prins op het witte paard, kindjes enz.) wordt dan een onroerend aangekocht en erin geïnvesteerd. Als een soort belegging zeg maar en niet meer voor de ganse duur van het leven, zoals onze ouders en grootouders ons voordeden, maar enkel voor een aantal jaren. Over aandelen kan je je elke dag zorgen maken, omdat er iemand een hogere of lagere prijs wil betalen. Huizenprijzen bieden stabiliteit, terwijl ze eigenlijk soms evenzeer variëren als aandelen. Alleen is dit niet altijd en voor iedereen merkbaar. Vastgoed en aandelen hebben echter veel gemeenschappelijk. Hun waarden worden bepaald door dezelfde factoren: inflatie, rentevoeten en economische groei. En beide hebben geregeld te maken met over- of onderwaarderingen. En met de onvermijdelijke overdrijvingen van de makelaars, die illusies wekken, zeg maar. Zo heeft iedereen het over de Amerikaanse vastgoedcrisis. De meeste landen in Europa hebben echter sterkere prijsstijgingen gekend dan in de Verenigde Staten. De verhouding tussen de vastgoedprijs en het gemiddelde inkomen bedraagt 116,2 % in de VS, tegenover ... 116,2 % in Euroland. Op het eerste gezicht lijkt de situatie in de eurozone dus even erg als in de Verenigde Staten, maar dit is niet helemaal juist. Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden heeft dit jaar een wet goedgekeurd die de vastgoedsector moet redden. Door de wet kunnen duizenden gezinnen die het financieel moeilijk hebben, een goedkopere hypotheek krijgen.

De Amerikaanse president George W. Bush heeft een uitgebreid plan goedgekeurd om de vastgoedsector in de Verenigde Staten te redden. Hiermee schiet hij de leners en de organisaties voor hypothecaire herfinanciering die de laatste maanden in de problemen waren gekomen, te hulp, nadat hij zijn land financiëel in een economisch fiasco stortte door zijn ongebreidelde oorlogsvoering, tegen het terrorisme.  Reden voor het plan is om de leners te helpen, die elke maand moeten vechten om hun afbetaling rond te krijgen te helpen.  Het reddingsplan komt er naar aanleiding van de meest ernstige crisis op de Amerikaanse vastgoedmarkt sinds de Great Depression in de late jaren 1920. De wet moet in eerste instantie mensen helpen die momenteel met hypotheken zitten, die ze niet kunnen betalen. Zij krijgen de kans hun hypotheek te herfinancieren via meer betaalbare leningen met een vaste rente die door de overheid gegarandeerd wordt. Het Witte Huis was aanvankelijk gekant tegen deze wet en had gedreigd met een veto, maar liet dit verzet achtaraf varen. Wel stemden nog heel wat Republikeinse afgevaardigden tegen, omdat de belastingbetaler zou moeten boeten, terwijl mensen die te zware leningen aangegingen, beloond zouden worden. Toch kunnen door de nieuwe wet ook de noodlijdende hypotheekverstrekkers Freddie Mac en Fannie Mae geholpen worden. Om de Amerikaanse vastgoedmarkt in stand te houden was het cruciaal dat de twee hypotheekherverpakkers zouden kunnen blijven bestaan. Samen staan ze in voor bijna de helft van de Amerikaanse hypotheekmarkt. De Amerikaanse president zette zijn handtekening onder een wetsontwerp dat erop gericht is de kwakkelende huizenmarkt in de Verenigde Staten te ondersteunen. De instorting van de Amerikaanse vastgoedsector, veroorzaakt door risicohoudende subprimehypotheken, leidde tot de verstrenging van de kredietvoorwaarden, wat de economische activiteit schade toebracht. Economen en analisten zijn daarom van oordeel dat een heropflakkering van de vastgoedmarkt een positief signaal zou betekenen voor de financiële markten en betere perspectieven zou bieden voor de Amerikaanse economische groei. De regering heeft ondertussen de controle overgenomen over Freddie Mac en Fannie Mae, de grootste hypotheekverstrekkers van het land. Volgens het ministerie van Financiën was de maatregel nodig om een catastrofe af te wenden. Een onderzoek van de regering had aangetoond dat de twee hypotheekreuzen veel krapper bij kas zaten, dan de boeken deden geloven. Bij  de vele buitenlandse investeerders, waarbij verschillende centrale banken, leefde de vrees, dat de schulden van de twee maatschappijen nooit zouden worden terugbetaald.

Na een van de stormachtigste weken sedert de jaren 1930 kwam de financiële wereld eindelijk een beetje tot rust. De gecoördineerde acties van de overheid in de Verenigde Staten, Groot-Britannië,  Europa, Australië en Japan maakten indruk. Zelfs de president of war verzekerde dat de ongeruste Amerikanen dat het financiëel systeem niet zou kraken. Onder initiatief van de Amerikaanse minister van Financiën en de voorzitter van de Amerikaanse bank, werd een plan uitgewerkt waarbij de Amerikaanse banken verlost zouden worden van hun probleemdossiers. Of de spanningen op de Amerikaanse markten daarmee worden weggenomen, is niet duidelijk. Nogal wat analisten  hebben daar hun twijfels bij. Vooral omdat de fundamenten van de Amerikaanse economie relatief zwak blijven. Ze vrezen een verdere conjunctuurvertraging.

Het lijkt erop dat John McCain de afgelopen tijd zijn hoofd heeft verloren door het duizelingwekkende economische nieuws. In de peilingen heeft McCain de prijs betaald voor de financiële crisis. De kleine voorsprong is omgeslagen in een achterstand op zijn Democratische tegenstander Barack Obama. Uit de peilingen blijkt dat de Republikeinen, met hun president of war, de schuld krijgen van de economische crisis. Van de kiezers, die menen dat de economie ernstig in verval is, stemt 62 procent op Obama en nog geen dertig procent op McCain. Dat kan onder de huidige omstandigheden fataal blijken voor John McCain. De commentaren vanuit rechtse hoek zijn ook allesbehalve lovend. Onder druk van de financiële crisis is er één presidentskandidaat, die zich gedraagt als een onzekere debutant. En dat kan niet gezegd worden van Barack Obama. Het ongenoegen over de regering-Bush met hun president of war zal dan genoeg zijn om de Democraten aan een verkiezingsoverwinning te helpen, zo is de verwachting. Daarom blijf ik bij mijn voorspelling van vorig jaar dat niet Hilary Clinton, maar Barack Obama, de nieuwe president wordt.

De Amerikaanse Senaat heeft met een grote meerderheid van 74 stemmen voor tegen 25 tegen, het reddingsplan voor de financiële sector goedgekeurd. Enkele dagen daarvoor werd het plan nog weggestemd door het Huis van Afgevaardigden. Met dat reddingsplan, het zogenoemde plan-Paulson, wil de overheid voor 700 miljard dollar dubieuze leningen opkopen om de kapitaalstructuur van de banken te saneren. Beide presidentskandidaten, de Democraat Barack Obama en de Republikein John McCain, stemden allebei voor het plan. Dezelfd week nog werd het plan nog verworpen door het Huis van Afgevaardigden, met 228 stemmen tegen 205. Om het plan wel in de Senaat aangenomen te krijgen, werden een aantal maatregelen aan het plan toegevoegd, waaronder een verlaging van de belastingen. Daarnaast garandeert de overheid spaartegoeden tot 250.000 dollar. Nu is dat nog maximaal 100.000 dollar. President George Bush riep het Huis van Afgevaardigden op om het gewijzigde plan alsnog goed te keuren. Dat gebeurde inmiddels. 

De pastelkleurige koopmanshuizen op Aruba

De Nederlandse huizenmarkt heeft zich staande gehouden, maar andere landen volgden het voorbeeld van de Verenigde Staten. Van het Ierse platteland tot de Spaanse kust en van de Baltische havensteden tot in het noorden van India daalden de prijzen voor vastgoed. De malaise raakte niet alleen de huizenmarkt, maar ook de werkgelegenheid. In landen als Ierland, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, waar de huizenprijzen de laatste tien jaar omhoog schoten, maakte de vastgoedmarkt een pijnlijke val door. Analisten van de huizeneconomie voorspellen dat sommige landen, zoals Ierland, een nog pijnlijker prijsval staat te wachten dan de Verenigde Staten. Zelfs een algehele economische klach wordt door hen niet uitgesloten. De wereldwijde problemen op de woningmarkt zijn tot op zekere hoogte een product van de Amerikaanse huizencrisis. Daar begon de crisis met de tweederangs hypotheken die op grote schaal werden afgesloten. Analisten zijn bevreesd dat ook in andere landen de kredietkraan voor huizenkopers zal worden dichtgedraaid. De Amerikaanse huizencrisis laat ook zijn sporen na op Aruba.

Amerikanen verkopen hun eigendommen op het eiland om in eigen land het hoofd boven water te houden. Dat zeggen vijf van de grootste makelaars op Aruba die vooral voor hun luxe huizen afhankelijk zijn van Amerikanen. Ook in andere landen groeit het bittere besef dat het huizenfeest voorbij is. In het oosten van Europa, van Warschau tot Tallinn, zijn West-Europese vastgoedbeleggers inmiddels ver te zoeken. Verder naar het oosten, in India en zuid-China, stokt de prijsgroei. Na de val van de aandelenmarkt als gevolg van de kredietcrisis blijft weinig geld over voor de aankoop van onroerend goed. Ook in Hong Kong, normaal een hyperactieve markt, valt de verkoop van appartementen terug. In New Delhi en het noorden van India zijn de prijzen het laatste jaar met twintig procent gedaald. Dit is niet de eerste huizencrisis die grensoverschrijdend blijkt te zijn. Maar de integratie van de financiële markten lijkt hem we enorml te versterken. Als slechte Amerikaanse hypotheken ook Europese banken in de problemen brengen, zullen ook andere Amerikaanse problemen als die rond de huizenmarkt de rest van de wereld aangrijpen. Neem de Britse woningmarkt, eerder een van de meest solide van Europa, met minder overaanbod van huizen dan in Spanje en Ierland. Toen de kredietcrisis vorige zomer over de oceaan waaide, schoot daar het aantal goedgekeurde huizenleningen binnen twee maanden met 31 procent omlaag. In maart 2008 daalden de huizenprijzen met 2,5 %, de grootste daling in een maand sinds het jaar 1992.

huizen in America blazen om als kaartenhuisjes

Amerikaans vastgoed draagt een schuldenlast van meer dan 80 % van het bruto binnenlands product, tegenover slechts 45 % in de eurozone. De hypotheekschuld per capita bedraagt in de EU-15 minder dan de helft van het cijfer in de Verenigde Staten. De kwaliteit van het Europese vastgoed is veel beter dan het Amerikaanse. Het valt me tijdens televisiejournaals immers op dat bij een storm steeds meer huizen omverwaaien in de Verenigde Staten dan in Europa. Buiten de steden is de kwaliteit van de huizenbouw in Europa dus merkelijk veel superieurder dan die in de Verenigde Staten. De Europese markt kent zo twee uitersten : een deel met Amerikaanse allures, zoals de woningen in Ierland, Spanje en in mindere mate in Nederland, en erg goedkope huizenmarkten zoals die in Duitsland en Oostenrijk. De overdrijving in de Spaanse vastgoedmarkt is grotesk, en overstijgt die van de Verenigde Staten. Als de bouwactiviteit meer dan 5 % van het bbp beslaat, wijst dat meestal op een overdrijving. In de Verenigde Staten zaten ze op 6 %, in Spanje op 7 % en in Ierland op ... meer dan 11 % van het bbp. En in 2007 en in 2006 werden er in Spanje meer huizen gebouwd dan in Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk samen!

Er is ongetwijfeld een overaanbod aan appartementen, door speculatie en overinvesteringen van middenstanders en vrije beroepers die met hun spaarcenten niet langer naar het buitenland wensen te trekken. Maar een regelrechte vastgoedcrisis is in België uitgesloten door ons conservatieve banksysteem. Kredieten worden immers steeds gelinkt aan de draagkracht van het inkomen en de looptijden zijn aanvaardbaar voor de kandidaat kopers. Dat houdt de prijzen lager, tot buitenlanders en vooral buitenlandse banken met andere normen komen 'shoppen' naar vastgoed in ons land. Vooral de prijzen in Wallonië zijn daardoor zeer interessant. De afgelopen 40 jaar bleven de huizenprijzen er met gemiddeld 15 % achter op de andere venale waarden, terwijl de grond er maar liefst 60 % goedkoper is dan in de rest van dit land.  Nochtans stijgen de vastgoedprijzen in ons land dubbel zo snel als in de ons omringende buurlanden. Immers, de prijs voor een doorsneehuis steeg vorig jaar met meer dan 9 %, tegenover 4,5 % in Nederland en 4,6 % in het hele eurogebied. Sinds 1999 is de prijs van een doorsneewoning in ons land 'verdubbeld'  tot in 2007 en sinds 1995 is ze bijna 'verdrievoudigd'. Dat er een lichte verlagingstrend merkbaar zou zijn, laat ik aan het adres van de vastgoedsector.

Schilde, de parel der Voorkempen, is de meest aangename en aantrekkelijke gemeente om te wonen in heel Vlaanderen. Dat blijkt uit een onderzoek van de universiteit van Louvain-la-Neuve. De onderzoekers voegden gegevens samen over de economie, de huisvesting, het leefmilieu en het aanbod van diensten in meer dan 300 Vlaamse gemeenten. Volgens die cijfers is Schilde, in Antwerpen, de beste gemeente om te wonen. Schilde scoort vooral erg hoog op het vlak van huisvesting én leefmilieu. Sint-Martens-Latem in Oost- Vlaanderen en Keerbergen in Vlaams-Brabant staan ook nog op het podium. Burgemeester Yolande Avontroodt van Schilde is erg blij met het resultaat. "Dat we hoog scoren op het vlak van huisvesting is een gevolg van de inzet van onze inwoners. Die verzorgen hun woningen erg goed." De provincie Antwerpen doet het trouwens in het algemeen goed met 5 plaatsen in de top tien, al is de stad Antwerpen zelf de op een na slechtste plaats om te wonen. Opvallend is dat vooral de steden slecht scoren. Naast Antwerpen bevinden ook Gent, Mechelen, Oostende, Vilvoorde, Aalst en Kortrijk zich in de onderste regionen. Tijd dus voor de vele andere gemeenten om hun status in de toekomst op te krikken.

De Vlaamse renovatiepremie is razend populair en het is een schot in de roos. In die korte tijd hebben intussen al meer dan 16.485 Vlamingen de premie aangevraagd voor een gemiddeld bedrag van 7.000 euro. Ze dient enerzijds voor de renovatie van wo ningen in slechte staat en anderzijds is er het financiële voordeel, vooral voor jonge koppels. Die bedraagt 30 % van de kosten met een maximum van 10.000 euro. Het ingediende factuurbedrag moet minimaal 10.000 euro zijn. Enkel facturen vanaf 1 januari 2006 komen in aanmerking en blijven 3 jaar geldig. Het doelpubliek zijn eigenaars van een huis van minimaal 25 jaar oud die geen andere woning bezitten en sociale verhuurders. Er is een inkomensplafond voorzien, maar 85 % van de Vlamingen komt hiervoor niet in aanmerking. Voor dit jaar en de komende twee jaar zijn budgetten van 50 miljoen euro voorzien.

Verplicht certificaat bij verkoop of verhuur van woningen

Elk huis krijgt binnenkort een energieprestatiecertificaat. Daarmee kan de koper of de huurder in één oogopslag te weten komen, hoe het met zijn energieverbruik gesteld is. Het attest brengt veel administratieve rompslomp mee, maar het heeft ook het voordeel, dat u perfect kan weten hoe een eigenaar omging met de energie in zijn pand. De stijgende energieprijzen happen al te snel een flinke beet uit het gezinsbudget. In Vlaanderen zijn nog steeds een achthonderdduizend woningen slecht geïssoleerd.  Toch kan dakisolatie, superisolerend glas of een goede condenstatieketel een besparing van duizend euro per jaar opleveren.  Het certificaat moet aangevraagd worden door de eigenaar- verhuurder of door de huurder en de kosten dienen onder hen te worden verdeeld. Elke eventuele aanpassing kan eventueel worden terugverdiend via de energiefactuur. Naast het EPC, dat een verhuurder of verkoper moet kunnen voorleggen, heeft de verkoper van een huis ook een keuringsattest van de electriciteitsinstallatie en een bodemattest nodig. Gaat de regering ons nog met meer kosten en dure maatregelen opzadelen is de vraag die menigeen zich stelt. Immers een bodemattest kost 25 euro per perceel en is verplicht bij de verkoop, wie met stookolie verwarmt moet een attest kunnen voorleggen, waaruit blijkt dat de woning over een gekeurde tank beschikt, zodat men bodemverontreiniging voorkomt, het keuringsatttest van de electrische installatie kost minstens 125 euro en een energieprestatiecertificaat, dat aangeeft hoe zuinig de woning is kost tussen de 200 euro en de 500 euro.

Er zijn enkele belangrijke trends en tendensen waar te nemen, die het vastgoed de komende jaren zullen bepalen, en die de nodige opportuniteiten zullen bieden. De bevolking groeit na 2010 niet langer aan, maar het aantal gezinnen blijft volgens dezelfde prognoses stijgen tot in 2030. Kleinere gezinnen zijn synoniem van meer woningen voor hetzelfde bevolkingsaantal. Dat betekent dus ook een sterkere vraag naar kleinschalig onroerend.  Het blijkt daarenboven, dat binnen de 100 jaar, alle eigendommen en onroerende goederen herverkocht worden, zodat kan gesteld worden, dat de ganse wereld binnen die periode van 100 jaar minstens éénmaal van eigenaar verandert. Grootschalig onroerend zal dus dienen herschikt te worden, om de atomisering van de gezinnen op te vangen. De vlucht naar de stad zal de nieuwe trend worden, onder druk van de hoge energiekosten en de mobiliteitsproblemen. Huizen zullen, net als oude kantoorgebouwen, ' grondig gerenoveerd' worden, om nieuwe technologie zoals ICT en energie en kleinere entiteiten aan te brengen. 10 % tot 16 % van de bevolking zal nà 2030 ouder zijn dan 80 jaar. De vergrijzing vormt dus de grootste uitdaging en opportuniteit voor creatieve vastgoedbeleggers. Een baksteen is nog altijd een goede belegging. Maar als je de demografische trends en de fundamentele waarde van vastgoed verkeerd inschat, kan zo'n baksteen lang op de maag blijven liggen.  De Belgische vastgoedprijzen stijgen dubbel zo snel als in onze buurlanden.  De prijs voor een doorsneehuis steeg vorig jaar met gemiddeld meer dan 9 %, tegenover 4,5 % in Nederland en 4,6 % in het hele eurogebied. Sinds 2000 is de prijs van een doorsneehuis in ons land verdubbeld en sinds 1995 is de prijs daarvan bijna verdrievoudigd. Het blijkt ook dat binnen de 100 jaar, alle eigendommen en onroerende goederen herverkocht worden, zodat kan gesteld worden, dat de ganse wereld binnen die periode van 100 jaar minstens éénmaal van eigenaar verandert, waardoor ten allen tijde zal beroep moeten gedaan worden op deskundigen terzake, inzake waardebepalingen. Het is aanbevolen om alleen een eigendom te laten schatten door een beëdigd landmeter expert.

De Palmeilanden zijn kunstmatige eilanden voor de kust van Dubai. Al heel wat landgenoten hebben er hun optrekje en liefst honderden Belgen kochten er al hun luxueus verblijf, vlak voor de kust van deze oliestaat. De verblijven zijn in totaal goed voor zeker 150,75 miljoen euro. Dat blijkt uit cijfers van immokantoor AA Properties België, dat de woningen in ons land daar aan de man brengt.  De helft van de verkochte eigendommen zijn villa's op Palm Jebel Ali (tussen 360 en 465 m2), de andere helft betreft appartementen op Palm Jumeirah (rond 110 m2). Het merendeel van de kopers gebruikt de villa of het appartement als vakantieverblijf. Iets minder dan de helft verhuurt het optrekje en ziet z'n aankoop als een belegging op korte of middellange termijn. Opvallende trend is dat meer dan een kwart van de Belgen die er een verblijf kochten, er zich een paalwoning aanschaften. Onder meer Madonna en David Beckham hebben er al een optrekje en wonen er dus belastingvrij. Rijke Russen ruilen dan weer steeds de Middellandse Zee in voor de Caraïbische regio. Vastgoedprojecten daar worden door hen vooral gezien als een investering in een plaats van absolute luxe, vooral dankzij de zware belastingsvoordelen die hen worden geboden, met in Panama zelfs een vrijstelling voor een periode van twintig jaar.

Eén op 3 belgische bouwbedrijven geeft toe getroffen te zijn door de kredietcrisis en de crisis op de financiële markten. Meer dan de helft verwacht dat de impact ervan op de activiteiten de komende maanden nog zal toenemen. Dat blijkt uit een onderzoek van kredietverzekeraar Atradius. Meer dan acht op 10 % van de Belgische bouwbedrijven probeert het risico op niet-betaling te beperken, onder meer door voorafbetaling in cash te vragen en contant geld bij bestelling of levering, door de voorwaarden aan te passen, via kredietverzekering of betalingsgaranties. 4 op 10 van de ondernemingen verwachten hun uitgaven te zullen terugschroeven om het hoofd te bieden aan de financiële crisis. De helft verwacht een vernauwing van de kredieten op de korte termijn. Zo'n kwart van de Vlaamse architecten denkt aan stoppen. Dat blijkt uit een studie van de Vlaamse Architectenorganisatie. De architecten zien het soms niet meer zitten, omdat ze almaar meer verantwoordelijkheden krijgen bij de bouw van huizen. Ze willen daarom meer duidelijkheid rond de nieuwe regels in de bouwsector. Als het voorontwerp van de architect niet wordt aangepast, maakt het decreet op het grond- en pandenbeleid in Vlaanderen een doorsneewoning in een nieuwe verkaveling straks minstens 15.000 euro duurder. In de bouw- en vastgoedsector zouden zo bovendien ongeveer 4.000 banen sneuvelen.

Maar er is ook goed nieuws. De Antwerpse vestiging van het multinationale chemieconcern BASF wordt als de meest logische inplantingsplaats gezien voor een megaproject om gas uit steenkool te puren. BASF berekende dat het hele project minstens 1 miljard dollar gaat kosten. De vestiging in de Sinjorenstad heeft de beste troeven omdat steenkool er goedkoop kan worden bevoorraad via de haven en door het massale verbruik aan gas als grondstof. BASF-Antwerpen is de grootste aardgasverbruiker in België met 0,6 miljard m 3 per jaar, dat is goed voor 3,5 % van het Belgische verbruik. Dat gas dient voor de productie van ammoniak en voor diverse chemicaliën in Antwerpen. Het steenkoolvergassingsproject moet dat aardgasgebruik drastisch verminderen.

Voormalig Nederlands topvoetballer Ruud Gullit, die samen met Marco Van Basten en Frank Rijkaard de gouden jaren van AC Milan bij elkaar speelde en tegenwoordig aan de slag is als trainer bij het Amerikaanse L.A. Galaxy (waar ook die andere ster, David Beckham, speelt), heeft zijn optrekje in de bergen van Hollywood te koop gezet voor de bagatel van 4,25 miljoen dollar of omgerekend vandaag amper 2,7 miljoen euro. Het huis is gebouwd in 1937, beschikt over 4 slaapkamers, 5 badkamers, een openlucht zwembad en een prachtig zicht op de stad. Gullit was Europees voetballer van het jaar 1987 en speelde voor o.a. Feyenoord, AC Milan, PSV en Chelsea.

Ook het huis van televisiecommissaris Witse in Halle-Buizingen staat te koop. Voor 310.000 euro woont u binnenkort in een van de bekendste huizen van het land. Witse nam vijf jaar geleden zijn intrek in het huis in de Dorpslaan in Buizingen. Omdat er veel opnames waren, huurde de VRT de woning permanent van de huidige eigenaar. Maar dat contract is nu afgelopen en het huis wordt verkocht. De verkoop van het huis betekent volgens de VRT hoegenaamd niet het einde van de populaire politiereeks. Binnenkort starten ze met de uitzendingen van de vijfde reeks en de zesde reeks is al helemaal opgenomen. Intussen lopen de voorbereidingen voor een zevende seizoen al. Daarin zal Viv Van Dingenen de nieuwe assistente van Witse worden. Waar Witse dan gaat wonen? Die verrassing bewaren ze voor de reeks.

'In Holland staat een huis', zo gaat een kinderliedje, maar ook  'In Holland drijft een huis' kan. Op het Veerse Meer in Zeeuws-Vlaanderen ligt nog tot eind van dit jaar een drijvende kijkwoning. Daarna trekken sleepboten ze meer dan 200 kilometer verder naar Flevoland waar ze deel zal uitmaken van een drijvend woonproject. De projectontwikkelaar ziet toekomst in deze ongewone manier van wonen. Zeker in Nederland waar ze aan water geen gebrek hebben .

Op de Brusselse bouwwerven blijken almaar meer mensen illegaal aan de slag te zijn. In de sector zijn in de eerste helft van dit jaar 657 gevallen van sociale fraude vastgesteld. In meer dan driehonderd gevallen gaat het om illegale werknemers. Meestal zijn het mensen die niet in orde zijn met hun verblijfs- of arbeidsvergunning. De Confederatie Bouw klaagt het fenomeen aan en vraagt extra maatregelen van de overheid. Het NSZ vraagt een harde aanpak van deze fraudeurs.

Of u het nu graag hoort of niet: we zijn collectief aan het verarmen. De manier waarop we in België op een vrij unieke manier de stijgende levensduurte compenseren via de loonindexering betekent voor onze bedrijven een geweldige kostprijs: voor iedere euro koopkrachtcompensatie betalen onze bedrijven 3 euro extra. Zo vergroot onze loonkostenhandicap, vermindert ons concurrentievermogen, en het gevolg zijn herstructureringen.  Ik voorspel u: er komt een nieuwe golf van bedrijfsherstructureringen. De sluiting van Bekaert in Lanklaar was slechts de eerste van een lange rij. De realiteit is dat we tegelijkertijd met een aantal problemen geconfronteerd worden. We moeten overschotten creëren, we moeten extra jobs scheppen, het arbeidsmarktbeleid moet hervormd worden en de noodzakelijke institutionele hervormingen verlopen verduiveld moeilijk.

Als we er niet in slagen om dit alles op te lossen, als het niet lukt om ons huis op orde te zetten, dan vrees ik dat we zullen achteruitgaan. Dan dreigt voor ons een extra collectieve verarming, boven op de collectieve verarming als gevolg van de daling van de koopkracht door de internationale conjunctuur. De verarming van de jaren zeventig werd gecorrigeerd door de devaluatie van de frank, maar dat kan nu niet meer. Hoe gaat die verarming zich dan manifesteren? Door jobuitstoot en koopkrachtverlies. Maar ook omdat we met tevelen zijn om de koek nog te verdelen!  Er is vandaag niemand, die ontkent dat er nu een koopkrachtprobleem bestaat: er is een reële collectieve verarming van alle Belgen. Om die verarming af te remmen kun je alleen maar oplossingen op lange termijn - stap voor stap - doorvoeren. Die oplossingen zullen moeten komen uit alle geledingen van de maatschappij: van de werknemers, werkgevers en van de overheid, zonder dat hun toekomst in gevaar komt. Door de politieke situatie staan de mensen nog altijd machteloos. Onze energie- en voedingsgewoonten aanpassen hoort er natuurlijk niet bij. We mogen niemand langer iets wijsmaken: iedereen zal zijn deel van die collectieve verarming moeten dragen. We moeten eerlijk zijn: het bedrijfsleven in België en Vlaanderen had zich geëngageerd om meer te investeren in opleiding en vorming, in onderzoek,  ontwikkeling en in innovatie. Op die terreinen presteren we nog immer ondermaats. De vakbonden willen naar een structuurhervorming van de economie, waarbij opleiding en vorming, onderzoek en ontwikkeling en innovatie essentieel zijn, zodat mensen goedbetaalde jobs krijgen. Dát is hun alternatief voor loonmatiging, maar door de politieke toestand is er nog altijd niets gerealiseerd van wat de regering aan de kiezer beloofde. Ondertussen is de regering er nog altijd niet in geslaagd om bij te sturen, daar waar nodig is, helaas!

Zilverprijs speelt Agfa-Gevaert parten

Vanaf 2009 reeds zullen er 100.000 jobs wegvloeien in de luchtvaartsector. De Amerikaanse luchtvaartmaatschappij United Airlines schrapt tegen eind volgend jaar al meer dan 7.000 banen. In de hele luchtvaartsector zullen er in 2009 wereldwijd meer dan 100.000 jobs sneuvelen, voorspelt de topman van de Australische luchtvaartmaatschappij Qantas. Een realistisch cijfer, vindt AOC, de vereniging van luchtvaartmaatschappijen, die op Brussels Airport vliegen. De grote boosdoener is niet ver te zoeken: het betreft de hoge kerosineprijzen. Dichter bij huis, in Antwerpen, is er ook een nieuwe besparingsronde op komst bij Agfa-Gevaert.

Kledingsector keldert

Daar staan nog meer banen op de tocht. Hoeveel is nog niet geheel duidelijk, wil het bedrijf over de boekjaren 2009 en 2010 nog eens zo'n 100 miljoen euro besparen. Volgens topman Jo Cornu is dat niet mogelijk zonder aan het personeel, of de daarmee gelinkte personeelskosten, te raken. Dat heeft hij gezegd bij de voorstelling van de kwartaalcijfers van het consortium: cijfers die ver onder de analistenverwachtingen lagen. De zwakke dollar speelt Agfa-Gevaert voortdurend parten, net als de vertragende economie en de zilverprijs. Deceuninck slaat dan op zijn beurt weer opnieuw aan bij het herstructureren na een verlieslatend eerste half jaar. De producent van pvc-raamprofielen heeft in de eerste zes maanden van het jaar bijna 6 miljoen euro verlies geleden. De resultaten zijn een stuk slechter dan verwacht. Deceuninck haalt opnieuw de snoeischaar boven. In de VS gaan in de nabije toekomst al zeker 100 banen verloren. Deze en andere besparingen moeten de marge op jaarbasis met twaalf miljoen euro opkrikken. Het ziet er ook zeker niet goed uit voor de Belgische textielsector. De kledingwinkels kampen met groeiende betalingsproblemen. Dat zegt hun kredietverzekeraar Atradius. Vooral de kledinghandelaars hebben in de eerste jaarhelft van 2008 betalingsmoeilijkheden gekend, en met de dalende koopkracht verwacht de verzekeraar niet onmiddellijk beterschap.

Immense voorraden olie in Irak

Het Franse gasconcern Air Liquide, de grootste producent van industriële gassen ter wereld, heeft een nettowinst geboekt die 8,1 % hoger ligt dan in dezelfde periode vorig jaar. De groep heeft grote gasleveringscontracten binnengehaald bij Chinese staalproducenten. De onderneming wil tegen 2011 ongeveer 10 miljard euro investeren in nieuwe fabrieken om tegemoet te komen aan de verhoogde vraag. Maar de toegenomen energie- en transportprijzen hebben in het eerste halfjaar ook wel voor 300 miljoen euro extra kosten gezorgd. Om de winstmarge op middellange termijn te behouden zullen er ook kostenbesparende maatregelen moeten worden genomen. Zo moet er Tegen 2010 zowat 600 miljoen euro worden bespaard. Irak is, na twintig jaar onderbreking, opnieuw gestart met het boren naar de immense olievoorraden in de Iraakse bodem. Dat heeft het Iraakse ministerie van Olie bekendgemaakt.  Minister van Olie Hoessein Chahristani heeft ondertussen een plechtigheid bijgewoond aan de oliebron van al-Gharraf, bij Nassiriyah, op 350 kilometer van Bagdad. Volgens het ministerie beschikt het over drie ploegen, opgeleid in het buitenland en bekend met de nieuwste technieken. Door te herbeginnen met de olie-exploratie hoopt Irak het aantal bewezen oliereserves terug meer dan te kunnen verdubbelen. Momenteel bedragen die voorraden 115 miljard vaten. Na de invasie in Koeweit in 1990 en de daaropvolgende VN-sancties legde Irak de exploratie stil en werd de uitvoer drastisch beperkt. Nu hoopt Bagdad opnieuw voordeel te halen uit de enorme reserves. De uitbating wordt geleidelijk aan opengesteld voor buitenlandse bedrijven. Bedoeling is tegen eind dit jaar 3 miljoen vaten per dag op te pompen, tegenover 2,5 miljoen vaten nu. Binnen vijf jaar zou dat 4,5 miljoen vaten moeten worden. Irak beschikt over de derde grootste bewezen oliereserves ter wereld, maar heeft een drastisch tekort aan technologie en kapitaal, waar men in de toekomst aan wil verhelpen door de beperkingen in de uitvoer in  te dijken. 

Volkswagen Polo Cabrio 2009

Volkswagen is begonnen met de verkoop van in Rusland gemaakte modellen Passat en Jetta. Dat maakte de Russische VW-dochter bekend. De wagens komen uit de VW-fabriek in Kaluga, die in november 2007 werd geopend.  De Duitse autoconstructeur stak een half miljard euro in de fabriek, gelegen op 170 kilometer van Moskou. Het is de bedoeling om vanaf volgend jaar 150.000 wagens per jaar van de band te doen rollen. VW is in Rusland ook bezig met de uitbouw van het dealer- en garagenet. De wagens die in Kaluga worden gebouwd, zijn 4 à 8 % goedkoper dan hun westerse tegenhangers.

Ryan Air

Buitenlandse automerken zien Rusland als een sterk groeiende markt. Eind 2007 opende Toyota in de buurt van Sint-Petersburg een eigen fabriek. Ford bouwt al jaren auto's in Rusland.  PSA Peugeot Citroën wil ook beginnen met de bouw van een fabriek. Renault nam vorig jaar een belang in Awtowas (Lada), de grootste autobouwer van Rusland. Verwacht wordt dat nog andere merken zullen volgen. En luchtvaartmaatschappij Ryanair gaat vanuit de luchthaven van Charleroi nu ook binnenkort naar Marokko en Polen vliegen. De luchtvaartsector kijkt al aan tegen een verlies aan van maar liefst 2,3 miljard dollar of 1,47 miljard euro. Boosdoener is de peperdure kerosine. De overkoepelende luchtvaartorganisatie IATA schreeuwt om hulp. De situatie is de laatste tijd nog dramatischer geworden. Een olieprijs boven de 130 dollar brengt ons op onbekend terrein. Als men daarbij rekening houdt met een zwakkere economische groei wereldwijd, dan zijn alle elementen aanwezig voor een nieuwe storm boven de luchtvaartmaatschappijen. De organisatie lanceert nu een noodkreet naar de overheden. Men moet stoppen met ons en de passagiers te behandelen als melkkoeien. Oneworld, één van de grootste luchtvaartallianties ter wereld, met onder meer British Airways en American Airlines, overwegen intussen om samen gezamenlijk kerosine aan te kopen. Op die manier hoopt het een gunstiger prijs te kunnen bedingen bij de leveranciers. De IATA vertegenwoordigt ruim 240 luchtvaartmaatschappijen wereldwijd, goed voor 94 % van het internationale vliegverkeer. De sector had na de terreuraanslagen van 2001 jarenlang te kampen met een dalende vraag en een overaanbod van capaciteit.

De rederij P&O Ferries laat in Finland twee nieuwe schepen bouwen die zullen worden ingezet op de Kanaalverbinding Calais-Dover. Met een lengte van 210 meter worden het de grootste ferries ooit op het Kanaal. Het eerste schip zal in december 2010 in de vaart gebracht worden en het tweede in september 2011. Ze zullen de twee huidige schepen, de 'Pride of Dover' en 'Pride of Calais', vervangen. De nieuwe ferries zullen dubbel zoveel vracht kunnen vervoeren als de huidige schepen en plaats bieden aan 160 vrachtwagens met aanhangwagen. Daarenboven wordt een extra derde scheepsdek voorzien voor het vervoer van 250 personenauto's. Aan boord is ruimte voor 1.500 personen.

Een nieuwe trend is dat vele mensen kunst kopen via internet. 's Werelds twee bekendste veilinghuizen Sotheby's en Christie's verkochten vorig jaar alleen al voor 12,5 miljard dollar aan kunstwerken, 40% meer dan een jaar eerder. Allerhande records werden dan ook gebroken. De toenemende rol van het internet is daar niet vreemd aan. 'Zo'n 15 jaar geleden was je nog een hele jongen wanneer je een galerijhouder in New York kende. Nu ken je ze allemaal en zij kennen jou,' zegt Mark Grol van Sotheby's Amsterdam. 'Je hoeft ook niet meer per se naar openingen, want via het internet is het werk prima te bekijken.' Vandaar dat Christie's Amsterdam vorig jaar deelde in de internationale successen: een 43,5 cm hoge bronzen Buddha Amitayus uit de Kangxiperiode veranderde voor € 536,000 van eigenaar: niet enkel een Nederlands record voor een Aziatisch kunstwerk, maar ook de derde prijs ter wereld voor een dergelijk beeld en de belangrijkste kunsttransactie ooit in Nederland via het internet. Jean Paul Engelen van Christie's in Londen wijst in dat verband op het toenemende belang van het wereldwijde web voor de kunsthandel. 'Per computer kan men bieden op een jaden boeddha uit de Handynastie, die in Hong Kong wordt geveild. Een Warhol die in New York onder de hamer gaat, kan tot in detail worden bekeken in de digitale catalogi.' Dat heeft uiteraard gevolgen voor de makelaars. Die worden steeds vaker omzeild. De wereld ligt open, prijzen kunnen worden vergeleken. Niet enkel de veilinghuizen, maar ook het galerijcircuit profiteert van deze evolutie. De kunstwereld is volledig opengelegd.

Een denktank heeft ondertussen in opdracht van de internationale banksector harde lessen getrokken uit de kredietcrisis. De opvallendste aanbeveling is om het gezond verstand te laten zegevieren bij het inschatten van risicovolle investeringen. De meerderheid van de banken heeft jarenlang enorme risico's genomen door geld te pompen in twijfelachtige producten, zoals wankele hypotheken die massaal aan de man werden gebracht bij weinig bemiddelde Amerikanen. Volgens het rapport moeten de banken de manier waarop ze risico's inschatten dringend bijsturen. Sommige banken hebben nauwelijks te lijden onder de kredietcrisis, terwijl andere in enkele maanden tijd miljarden in rook zagen opgaan. In ons land zijn Fortis en Dexia de grootste slachtoffers van de kredietcrisis. Beide grootbanken wilden mee profiteren van de bloei van de Amerikaanse huizenmarkt, die achteraf gezien op bijzonder moerassig terrein was gebouwd. Fortis had daarnaast de pech dat de crisis toesloeg op het moment, dat het zich zwaar in de schulden had gestoken om de ABN Amro over te nemen. Hun schuld wordt geraamd op veertig miljard euro. Volgens de denktank zijn de banken zelf verantwoordelijk voor de huidige problemen, in de eerste plaats omdat ze te blind op winst jagen. Ingewikkelde beleggingsformules zijn de regel, en het geeft te denken als de topmensen toegeven, dat zelfs de vakmensen er vaak niet wijs uit raken, en dus ook de gevaren voor de bank zelf niet kunnen duiden. Daarom pleit men ervoor het gezond verstand te laten spreken. Wie in eigen land geen hypotheek geeft aan mensen die het moeilijk krijgen om die lening af te lossen, moet dat dus evenmin doen in de Verenigde Staten. Maar het nieuwe ordewoord valt niet eenvoudig toe te passen in een omgeving waar toplui met enorme bonussen worden gestimuleerd om risico's te nemen. In het rapport wordt dan ook gesuggereerd om verstrekkers van leningen pas te belonen wanneer blijkt dat het gevoerde beleid op langere termijn succesvol is. Duidelijk vastleggen hoever de banken kunnen gaan, is een must. Voorts moeten alle risicovolle transacties worden goedgekeurd door één chief risk officer, die het overzicht zou bewaren en voldoende gewicht heeft binnen de top van het bedrijf. Het kan niet langer dat banken zich laten meeslepen in een systeem waarvan ze kunnen voorzien dat het ooit in elkaar zal donderen. Transparantie moet de norm worden, al was het maar om het vertrouwen van de klant terug te winnen.

Winkelketen

In de Verenigde Staten is Wal-Mart de nieuwe grootste werkgever met meer dan 1,2 miljoen medewerkers. Dat bedrijf heeft een enorme impact op de Amerikaanse samenleving. Door haar economische tactiek zal winkelen nooit meer hetzelfde zijn. Meer dan één op de 3 gezinnen in de Verenigde Staten doet immers nu al wekelijks zijn inkopen in een van de winkelketens. De kernfilosofie achter het opzet van de keten is om de goedkoopste producten aan de man te brengen, die men dagdagelijks nodig heeft.  Als onderneming biedt het bedrijf consequent producten aan tegen een veel lagere prijs dan bij de concurrentie, gemiddeld 15 %. Om deze bedrijfsstrategie blijvend hard te maken, moet het bedrijf haar kosten zo laag mogelijk houden. Zo ontstond de cultuur waarin aandacht wordt geschonken aan - zelfs de laatste cent aan kostenbesparingen -, die er te vinden is. Producenten van deodorants werd ooit gevraagd om hun flesjes niet langer in doosjes te verpakken. Ze namen teveel schapruimte in en op die manier kon bovendien heel veel bespaard worden op het aanmaken van de verpakking. Men noemt dit bedrijf dan ook terecht ' de keten van zuinigheid, ' die een impact heeft, die veel verder reikt dan de eigen winkelruimte en de portemonnee van haar klanten. Wal-Mart vertegenwoordigt een enorme economische en financiële macht, ook en vooral in de relatie met haar toeleveranciers, de grote producenten van consumentenartikelen.

Een merk dat geen toegang krijgt tot de schappen van Wal-Mart is gedoemd om altijd een nichespeler te blijven. Wal-Mart dicteert steeds meer de voorwaarden, waaronder merken dienen te produceren en hun waren dienen aan te bieden. Men legt meteen ook de vinger op de wonde: voor een merk gaat bij het bedrijf met de distributiereuzen het onderhandelen voor op het verleiden van de consument. De distributeur heeft dus de sleutel tot de consument in handen. Denk bijvoorbeeld maar aan het Jeansmerk Levi's, dat enkele jaren geleden in een neerwaartse verkoopspiraal was terecht gekomen, wellicht mede als gevolg van het feit dat Wal-Mart zelf met een eigen huismerk van Jeans was gestart. Levi's diende bij de duivel te biechten te gaan om het tij te keren, maar wel onder de voorwaarden die Wal-Mart haar oplegde. Alles wat Levi's tot dan maakte, was te duur volgens de standaarden van Wal-Mart. Dus ontwierp Levi's een aparte Jeanslijn van goedkopere spijkerstof en een goedkoper ontwerp, dat gemakkelijker en goedkoper te produceren was. De Levi's Signature kost vandaag uiteindelijk 25 tot 30 % minder dan de laagst geprijsde Levi's-Jeans elders en ze onderscheidt zich in niets meer van andere merken. Het enige dat er werkelijk 'Levi's' aan is, is de naam. Wal-Mart heeft het vrijemarktkapitalisme in Amerika veranderd.

Levi Strauss Jeans

Maar het bedrijf roept de laatste jaren ook maatschappelijk steeds meer controverses op. Het dilemma is treffend. De onderneming is voor sommigen een van de meest stoutmoedige en democratische scheppingen uit de menselijke geschiedenis, een rechtvaardiging van het vrije marktprincipe, waarvan de enorme macht wordt aangewend ten behoeve van de noden van de gewone man, terwijl het voor anderen dan weer een onverzadigbaar, arglistig monster is, dat de mensen uitbuit, die het voorwendt te verdedigen. Het is een feit dat Wal-Mart de prijzen drukt in de steden waar het een winkel opent. Maar dat gaat soms wel ten koste van andere handelszaken, met faillissementen van middenstanders en dalende werkgelegenheid, tot gevolg. Opmerkelijk en beslist controversieel is, dat in de steden waar Wal-Mart ooit een winkel heeft geopend, de armoede onder de plaatselijke bevolking toenam. Zelfs, als andere mogelijke factoren, - zoals het onderwijsniveau of de gezinssamenstelling neutraal bleven -, dan komt dit er nogmaals op neer, dat ruwweg 20.000 Amerikaanse gezinnen méér onder de armoedegrens leven ten gevolge van het beleid van het bedrijf. Mogelijke verklaring is dat als gevolg van de komst van een Wal-Mart winkel binnen vijf jaar gemiddeld vier kleine winkels hun deuren moesten sluiten. Werknemers, die na de sluiting van die winkels zonder werk kwamen te zitten, moesten toezien, hoe hun gezin onder de armoedegrens zakte. De winkelketen is ook de grootste wapenverkoper in de Verenigde Staten en gaat de controle op de verkoop van vuurwapens aanscherpen.

Wal-Mart verkoopt ook vuurwapens

Met de burgemeester van New York, Michael Bloomberg, is de winkelketen overeengekomen om verkoopinformatie te bewaren zodat misdrijven waarbij wapens van Wal-Mart worden gebruikt gemakkelijker kunnen worden opgelost. Ook trekt de keten alle werknemers na die te maken krijgen met de verkoop van wapens. Wal-Mart weigerde jarenlang structureel gevolg te geven aan een wet die bepaalt dat werknemers die op een dag langer dan zes uur werken recht hebben op een (onbetaalde) werkonderbreking van minstens een half uur. Ook werden werknemers vaak gedwongen onbetaald over te werken als ze hun baan wilden houden. Een jury in de Amerikaanse stad Philadelphia heeft de winkelketen Wal-Mart ooit veroordeeld tot het betalen van 78 miljoen dollar schadevergoeding aan een groep voormalige werknemers die tijdens hun dienstverband ten onrechte vaak geen lunchpauze kregen. De Amerikaanse winkelketen is er er ook in geslaagd om alle grote filmstudio's mee te laten werken aan een nieuwe online distributiedienst voor films en tv-series. Wal-Mart heeft een bètaversie van deze nieuwe dienst geïntroduceerd. In de database zitten meer dan drieduizend films en series van de grote Hollywood-studios. Wal-Mart krijgt steun van 20th Century Fox, Disney, MGM, MTV Networks, Paramount Pictures, Sony Pictures Entertainment, Universal Studios, Warner Bros en Lion's Gate. De prijzen lopen uiteen van ongeveer 1,60 euro voor een aflevering van een tv-serie tot iets meer dan 16 euro voor een bioscoopfilm.

Tijdschrift voor de digitale kenners

De sterkte van het bedrijf is ook, dat ze constant de verbinding maken tussen hun lage prijzenstrategie en de ruime maatschappelijke effecten, die doorgaans het daglicht niet mogen zien. Om die lage prijzen voor de consument te blijven garanderen, moet het steeds meer besparen op haar kosten. Vroeg of laat zullen er dan ook geen efficiënties meer uit te wringen zijn uit de leveringsketen. Dan zullen er geen centen meer bespaard kunnen worden door middel van een nog slimmere distributie of nog goedkopere verpakkingen. Uiteindelijk is er nog maar één manier om de kosten te reduceren: de productie verplaatsen naar lageloonlanden, waar minder strenge eisen worden gesteld en waar minder overhead nodig is. Wal-Mart gaat daarom proberen in het meest inwonerrijke land ter wereld succes te boeken. Op naar China! Wal-Mart neemt daar de grootste buitenlandse supermarktketen over. Die is overigens naar westerse begrippen nog steeds niet bijster omvangrijk. Voor slechs 1 miljard dollar kreeg Wal-Mart het Taiwanese Trust-Mart in handen. Koopje! Althans, als de overname doorgaat.

Groot, groter, Wal-Mart !

Het is een aspect van het Wal-Marteffect, dat grotendeels onttrokken blijft aan het oog van het grote publiek. Conclusie? Het verzet van de meeste ondernemingen zal fel zijn, omdat zij vrezen dat er dan mogelijk een beweging zal ontstaan, die hen voor die impact ter verantwoording zal roepen. Het Wal-Mart effect toont nu al aan dat er uiteindelijk altijd iemand is, die de rekening zal dienen te betalen van een lage prijzenstrategie. Op het eerste zicht lijkt de consument de grote winnaar te zijn, maar de maatschappelijke keerzijde is groot. Het is ook een vingerwijzing voor consumentenorganisaties. Marketeers zullen misschien wat op hun honger blijven, omdat ze amper oog hebben voor het feit dat grote retailketens, van supermarkten tot kleding- en meubelketens, in de toekomst zelf uitgegroeid zullen zijn tot sterke merken. Hun private labels steken steeds meer de gevestigde kwaliteitsmerken naar de kroon, ook op vlak van de klantentrouw. Maar er is naast de lage kostenstrategie van de onderneming nog wel degelijk een plaats voor merken, die op andere dingen willen concurreren dan op de prijs: van kwaliteit en design over superieure service tot maatschappelijk verantwoord ondernemen. En dan is er terug leven na Wal-Mart! Alhoewel, winkelen zal nooit meer hetzelfde zijn !

Het biofarmabedrijf UCB wil wereldwijd 2.000 banen schrappen, wat neerkomt op 17 procent van het personeelsbestand. De afslanking gebeurt in het kader van het herstructureringsplan ' Shape '. UCB gaat zich in de toekomst voornamelijk toeleggen op zijn kernactiviteiten, namelijk het onderzoek naar en de verkoop van geneesmiddelen in het gebied van immunologie en aandoeningen in het centraal zenuwstelsel. Het bedrijf had eerder al beslist daarin 300 miljoen euro extra te zullen investeren. De implicaties zijn niet mals. UCB gaat 2.400 bestaande jobs schrappen maar gaat er tegelijkertijd 400 nieuwe creëren. Daardoor vermindert het personeelsbestand in totaal met pakweg zo'n 17 procent. Met het herstructureringsplan wil UCB zich intenser gaan toeleggen op zijn kernactiviteiten, zijn middelen herverdelen, onderzoek bevorderen en zijn organisatiestructuur vereenvoudigen. In België zullen ongeveer 550 posities geschrapt worden. Een 100-tal nieuwe posities zullen echter worden gecreëerd en een 80-tal posities in buitenlandse UCB-vestigingen zullen naar ons land worden overgeheveld. Alles bij elkaar zouden er in België een kleine 400 banen verloren gaan. Toch blijft ons land een belangrijk strategisch platform voor de globale expansie van UCB in de toekomst. UCB was oorspronkelijk een Belgisch bedrijf en heette toen Union Chimique Belge. Intussen is het chemiebedrijf uitgegroeid tot een multinational met in meer dan 40 landen afdelingen. In België heeft UCB een vestiging in Brussel, het wereldwijde hoofdkwartier, en een in Eigenbrakel. De vestiging in Eigenbrakel is UCB's wereldcentrum voor onderzoek, productie en technologie- en ondersteuningsdiensten. In de twee vestigingen samen werken 2.000 mensen. UCB maakt onder meer het anti-allergiemiddel Zyrtec, waarvan het patent over een jaar vervalt. Vorig jaar had UCB een omzet van 3,5 miljard euro.

De directie van DOMO in Zwijnaarde deelde op een speciale ondernemingsraad mee, dat het de intentie heeft om de afdeling DOMO Cushion Floor te sluiten. 91 arbeiders, 47 bedienden en 12 interim-krachten zullen hun baan verliezen.  De afdeling DOMO Cushion Floor (vinyl-vloerbedekkingen) zou eind dit jaar 2008, begin volgend jaar 2008 sluiten. Het personeel werd in een speciale ondernemingsraad op de hoogte gebracht van de plannen.

De directie heeft meegedeeld dat ze de afdeling wil sluiten. Als reden geeft ze de overcapaciteit in de sector en de zware verliezen van de laatste tijd aan. De productie ligt al een tijdje stil. Ook is er 's nachts al niet meer gewerkt en zal het werk in de toekomst niet meer hervat worden.  Binnenkort beginnen de sociale onderhandelingen in het kader van de wet-Renault. Eerder legde het personeel al eens enkele uren het werk neer, toen er geruchten gingen dat de afdeling zou overgenomen worden of zelfs verdwijnen. In Zwijnaarde werken ook nog 350 personeelsleden in andere activiteiten van DOMO, onder meer in de spinnerij. Daar zou voorlopig niets, maar zeker is men daar ook niet.

Zwitserland wil haar sociaal beleid, dat talrijke multinationals lokt, met kracht verdedigen. De Europese Unie maakt zich hierover boos.  Onlangs nog zag Antwerpen bijvoorbeeld de bananengroep Chiquita vertrekken, omdat die daar een meer gunstige fiscale behandeling kreeg.  De fiscale concurrentie tussen de Zwitserse kantons, die hun belastingstarieven vrij mogen kiezen om bedrijven en particulieren aan te trekken, moet op nationaal vlak en tegenover de Europese Unie krachtdadig verdedigd worden. De Europese Commissie is van oordeel dat sommige kantonnale belastingstarieven voor bedrijven een inbreuk vormen op het vrijhandelskkoord dat de Unie in 1972 met Zwitserland sloot. Volgens de Alpenstaat is die kritiek totaal ongegrond en bestaat er tussen Zwitserland en de Europese Unie geen enkele overeenkomst, die een harmonisering van de venootschapsbelasting eist. Het standpunt van Brussel betreft vooral de internationale holdings in Zwitserland. Zwitserland wil zijn belastingsstelsel hervormen om het land nog een sterkere concurrentiepositie te geven , maar wel openstaat voor een dialoog met Brussel over deze kwestie.

Bij Bekaert Textiles in Waregem verloren  281 mensen, waaronder 248 arbeiders en 33 bedienden hun baan. Het banenverlies werd bekendgemaakt op een bijzondere ondernemingsraad. In de fabriek van Bekaert Textiles in Waregem werd matrastextiel gemaakt. De spinning- en extrusie-afdelingen gingen er dicht, de andere afdelingen werden er afgebouwd. Ook de afdeling Schoedel in Duitsland ging volledig dicht. Daar verloren 85 mensen hun werk. De problemen bij Bekaert Textiles waren al langer gekend. De voorbije tijd gonsde het er van de geruchten over een grote herstructurering, terecht bleek achteraf. Volgens de vakbonden was de onrust in de fabriek ondraaglijk. De mensen liepen rond met vragen, vragen en nog eens vragen en ze vreesden het ergste. De laatste drie jaar werden in Waregem geen investeringen meer gedaan. Bekaert investeerde wel in buitenlandse afdelingen in onder meer Tsjechië en Turkije. Na de aankondiging van het banenverlies volgde een personeelsvergadering, waarop de vakbonden hun eisen bekendmaakten. Het ging al een hele tijd slecht in de Vlaamse textielsector. Na banenverlies bij twee afdelingen van de Beaulieu Group in Wielsbeke en Ninove en bij UCO in Gent was dit de derde zware klap voor de sector in minder dan twee weken tijd. Ook bij Prado Tuft in Kuurne was er nog een ondernemingsraad. Ook daar komt het gevreesde banenverlies. In Kuurne werkten 125 mensen. De torenhoge lasten inspireerden ook daar de ondernemers alweer, om lage loonlanden op te gaan zoeken.

Met de merknaam Berry Floor sierde de Beaulieu-groep de billen van zesvoudig tourwinnaar Lance Armstrong en met Domo die van Museeuw en Van Petegem. Met hun producten kwamen de leden van de textieldynastie De Clerck graag in het nieuws, maar veel vaker haalden ze de media tegen hun zin. Het textielbedrijf heeft een herstructurering aangekondigd waardoor bijna 400 banen zouden sneuvelen. Het gaat over een afdeling in Wielsbeke en de garenfabriek Berry Yarns in Ninove. Bij de tuftafdeling in Wielsbeke zouden er 209 banen sneuvelen. In Ninove zou de fabriek worden gesloten. Daar zouden 178 banen verdwijnen. Berry Yarns in Ninove is gespecialiseerd in de productie van tapijtgarens. Reden voor de sluiting is volgens de directie de aanhoudende crisis in de sector van de vloerbekleding. Volgens Marnix Sandrap van de christelijke vakbond sloeg het nieuws over de sluiting bij de werknemers in als een bom. De zaak komt dubbel zo hard aan. Het is het enige textielbedrijf dat overblijft na de sluiting van Fabelta op dezelfde site een paar jaar geleden. Waar krijgen de mensen nu nog kans op tewerkstelling. Dit is een ramp voor de stad Ninove. Het is een menselijk drama, daar mag u zeker van zijn. Ook voor de burgemeester van Ninove, Luc Durant komt het nieuws als een verrassing. Toen Fabelta sloot, was gezegd dat ik me geen zorgen moest maken over de rest. Maar op het gemeentepersoneel en bakkerij La Louraine na was dit één van de grootste werkgevers van Ninove. Dus het is allesbehalve goed nieuws. Er starten nu onderhandelingen over een afvloeiingsregeling. Naakte ontslagen zijn niet uitgesloten.

In Gent sloot textielfabrikant UCO de deuren. Daardoor verloren volgens de eerste cijfers 400 mensen hun baan. Dat werd bekendgemaakt op een bijzondere ondernemingsraad. Als reden werd de moordende concurrentie vanuit het buitenland aangehaald. Bij UCO Sportswear International in Gent werkten zowat 450 mensen, onder wie zo'n 390 arbeiders en een 60-tal bedienden. Er moesten naar verluidt 365 arbeiders en 28 bedienden afvloeien. Een regelrecht drama. Het bedrijf was gespecialiseerd in het weven van jeansstoffen en het verven en veredelen van geweven stoffen uit de UCO-vestiging in Lokeren. Twee jaar geleden kwam het voor de helft van het bedrijf in handen van een Indiase groep. Maar er liepen al langer geruchten over een zware herstructurering bij UCO in Gent. Zo was er de overproductie wereldwijd en  de economische werkloosheid bij UCO de laatste jaren fel toegenomen. Voor de start van de speciale ondernemingsraad vreesden de bonden het ergste, al werd een volledige sluiting niet verwacht. Daarna konden de onderhandelingen over een afvloeiingsplan beginnen.

Er vielen rake klappen in de textielsector. Eerder raakte bekend dat bij de Beaulieu Group bijna 400 banen voor de bijl gingen. Garenfabriek Berry Yarns in Ninove sloot de deuren en ook de tuftafdeling in Wielsbeke werd getroffen.

Bananenproducent Chiquita trok intussen definitief weg uit Antwerpen. Reden was de zware Belgische fiscale druk, die tot de hoogste ter wereld wordt gerekend. Chiquita kondigde enkele maanden geleden al zijn plannen aan, om zijn Europese hoofdkwartier uit Antwerpen weg te halen en dat over te plaatsen naar Zwitserland. Nationale en lokale politici deden nog pogingen om Chiquita op andere gedachten te brengen, maar dat draaide nergens op uit. De firma werkte aan een collectief ontslag voor de personeelsleden, die niet konden ingaan op een verhuis naar Zwitserland. Het is niet bekend hoeveel mensen bij dat ontslag betrokken werden. Zij kregen nog tot half oktober tijd om een beslissing te nemen. Chiquita wil vanaf begin volgend jaar vanuit Zwitserland opereren. De activiteiten van Chiquita in Puurs en in de haven van Antwerpen blijven ongemoeid

Kinderen overleven in de straten

Wist u dat straatkinderen zeer innovatieve ondernemertjes zijn? Uit noodzaak, want zonder vindingrijke strategieën overleven ze niet. Ze creëren voor zichzelf kansen in omgevingen die hopeloos lijken, ze werken actie- en doelgericht en ontwikkelen businessplannen om aan geld te geraken. Ik geloof ook dat bedrijfsleiders en managers nog menige les kunnen trekken, uit de manier waarop de leider van de straatbende zijn groep in de hand houdt, met de leden communiceert en de concurrentie van andere bendes countert. Dat zegt een opleidingsorganisatie die managers en ondernemers de ervaring in het werken met straatkinderen wil bijbrengen. Ze werkt sinds 2002 in landen van Latijns-Amerika, Afrika en Azië en tracht er straatkinderen elementaire zaken bij te brengen aan de hand van mobiele schooltjes en -karretjes met een uitschuifbaar bord. Ze proberen de jongeren aan te sporen om over zichzelf en hun omgeving na te denken. Dat verhoogt hun zelfbeeld, waardoor ze beter in staat zijn voor zichzelf beslissingen te nemen. ' Streetwize ' heeft ondertussen de invloed van het zelfbeeld van het individu op het leerproces bestudeerd en in kaart gebracht.  De manier waarop kennis wordt doorgegeven via tussenpersonen is geanalyseerd, evenals evaluatiestrategieën om het impact van de schooltjes te meten. Streetwize wil nu die ervaring ten dienste van de bedrijfswereld stellen. De winst gaat volledig naar een project.

Het handelsinlichtingen en incassobureau Graydon stipt aan dat de stijging van het aantal faillissementen binnen de bouwnijverheid, de horeca, de kleinhandel en de transportsector 'opzien wekt'. Alle genoemde sectoren slaan absolute records. De eerste verdachte is de economische crisis, maar het hoge aantal nieuw opgerichte bedrijven is allicht eerder verantwoordelijk voor het historische cijfer. Men kan aantonen dat de mogelijkheden voorhanden zijn om niet alleen faillissementen tegen te gaan, maar bovenal instrumenten die de kamers voor handelsonderzoek kunnen helpen bij het tijdig opsporen van bedrijven in moeilijkheden. Opdat ze kunnen begeleid worden, en daarna waarschijnlijk ook gered.

Naar vorige rubriek - naar volgende rubriek