Vooral vanaf 2010 zal de vergrijzing zich in versneld tempo doorzetten. Ze zal ons sociaal beschermingssysteem met een dubbele uitdaging confronteren: de versmalling van het demografisch draagvlak voor de financiering èn de toename van de behoeften. Wat het demografisch draagvlak betreft leidt de veroudering ertoe dat een steeds kleinere bevolking op actieve leeftijd (20 - 65 jaar) zal moeten instaan voor de financiering van de uitkeringen van een steeds grotere groep gepensioneerden en andere uitkeringstrekkers.  De vraag stelt zich hier of in de financiering van de behoeften op het vlak van sociale bescherming zal kunnen voorzien worden, zonder dat de parafiscale en fiscale druk op de actieve bevolking een onaanvaardbaar hoog niveau bereikt. Er wordt verwacht dat de vergrijzing ook een belangrijk impact zal hebben op de uitgaven voor gezondheidszorg. Een langere levensverwachting en een grotere groep ouderen leidt thans tot een toename van het gezondheidsrisico en de vraag naar gezondheidszorgen. Het klassieke gezinsmodel van de gehuwde kostwinner met twee of meer kinderen is in de loop der jaren steeds minder dominant geworden. Het aandeel van de koppels met of zonder kinderen in de private huishoudens is in de voorbije veertig jaar afgenomen, terwijl het aandeel van alleenwonenden en eenoudergezinnen voortdurend is toegenomen. De gezinsverdunning, die een gevolg is van de eerder beschreven demografische evolutie, maar ook van de destabilisatie van het gezin (zie bijvoorbeeld de toename van het aantal echtscheidingen) heeft belangrijke gevolgen voor de sociale zekerheid. Het inkrimpen van de familiale netwerken heeft immers tot gevolg dat heel wat gezinnen een beroep dienen te doen op externe hulp en ondersteuning. Dit kan hulp zijn voor kinderopvang, huishoudelijke hulp, of zorg voor ouderen. Deze vraag maakt het noodzakelijk om in een voldoende (al dan niet gesubsidieerd) aanbod te voorzien. Het maakt het eveneens essentieel dat de gezinnen over een behoorlijk inkomen beschikken zodat ze van deze diensten gebruik kunnen maken. Ook de toename van de mogelijkheden van preventie kunnen aanleiding geven tot stijgende kosten voor gezondheidszorg. Doordat men er steeds vroegtijdiger in slaagt de symptomen van bepaalde ziekten op te sporen, kunnen de verdere verwikkelingen steeds beter onder controle gehouden worden (bv. statines (vetverlagend geneesmiddel), medicatie na hartinfarct, diabetes, AIDS). Dit heeft tot gevolg dat een groter aantal mensen met een chronische aandoeningen (als gevolg van de veroudering) een langere overlevingsduur zal hebben met een grote behoefte aan medische zorg. De hogere kosten van gezondheidszorg verbonden aan sommige nieuwe technieken roepen de vraag op naar de betaalbaarheid van de gezondheidszorg. In het Belgisch stelsel van gezondheidszorgen, waarbij de patiënt een deel van de kost draagt via remgelden dreigt de niet-publieke kost van de gezondheidszorg steeds ongelijker verdeeld te zullen worden tussen zij die langdurig ziek zijn en zij die niet getroffen worden.  Wat de toekomst betreft kan men zich - na een korte periode van lichte afname - verwachten aan een hernieuwe stijging van de uitkeringsafhankelijkheidsratio ingevolge de toename van het aantal gepensioneerden, die slechts gedeeltelijk gecompenseerd zal worden door de afname van het aantal werklozen.

Dienstencheques

Dat werd overeengekomen met de voorzitters van de vijf meerderheidspartijen. Tot nu konden dienstencheques alleen voor huishoudelijke taken binnenshuis, zoals strijken en schoonmaken. Nu zullen ze ook kunnen voor kleine reparaties en schilderwerken, het gras maaien en andere karweien in de tuin. Tot nu toe werkten vooral vrouwen in het systeem van de dienstencheques. Door de uitbreiding van het stelstel  van de dienstencheques komen  nu ook lagergeschoolde mannen in aanmerking. De prijs wordt lichtjes opgetrokken van € 6,70 naar € 7.  Aan de fiscale aftrekbaarheid wordt niet geraakt. Er komt wel een beperking van het aantal dienstencheques per jaar. Gebruikers zullen zich voortaan niet meer dan 750 cheques per jaar kunnen aanschaffen. Indien men ervan uit gaat dat de gebruiker 48 weken hulp krijgt, dan zal de hulp beperkt zijn tot ongeveer 16 uur per week. Dat moet misbruiken met het systeem tegengaan. Bij de RVA en bij Test-Aankoop komen klachten binnen over bedrijven die gebruikers van dienstencheques extra kosten aanrekenen. Bovenop de vergoeding voor de poetshulp moeten klanten ook nog eens dossierkosten en zelfs verzekeringen betalen. Met een dienstencheque van 6,70 euro kan een gezin bijvoorbeeld een uur poetshulp betalen. Maar er zijn schoonmaakbedrijven die de klant verplichten ook nog eens voor 100 euro poetsgerief te kopen. In andere gevallen worden administratiekosten en verplaatsingsvergoedingen aangerekend. De RVA, die de dienstencheques organiseert, kent de praktijken, maar kan er niets aan doen. Immers, de wet verbiedt ze nog altijd niet.

De veelgeroemde diensteneconomie staat wereldwijd onder druk, vooral in ons land. Landen die hun productie hebben afgestoten, vertonen vandaag grotere onevenwichten en lijken terrein te verliezen. Een diensteneconomie zonder sterke productiebasis heeft zwakke fundamenten. De VS, het Verenigd Koninkrijk en Spanje flirten met een recessie, terwijl China en Duitsland hun economische positie verstevigen. Zit er meer achter? Misschien is de diensteneconomie haar kwetsbaarheid aan het tonen, terwijl een gezonde productiebasis andere landen versterkt en internationaal doet opklimmen. Allereerst wil ik nog eens beklemtonen dat de scheidingslijn tussen diensten en industrie foutief en verwarrend is. Foutief omdat sommige diensten, zoals softwareontwikkeling, de media, industrieel design of mode en kunst moderne manieren van productie zijn, maar geen diensten. Verwarrend omdat de erosie van jobs in de industriesector dikwijls een verschuiving teweegbrengt, door outsourcing of subcontracting. Wanneer een groot productieconcern zijn transportdivisie verzelfstandigt, zullen er statistisch gezien banen verloren gaan in de industrie en bijkomen in de dienstensector. De realiteit is echter niet veranderd. Misschien heeft het minder met diensten versus industrie te maken, dan wel met consumptie versus exportgedreven economie. Alleen worden diensten maar weinig geëxporteerd, waardoor het uiteindelijk toch op hetzelfde neerkomt.

Dure munt

Vergeleken met de Verenigde Staten wordt Duitsland momenteel nog benadeeld door zijn erg dure munt, de hoge loonkosten en de grotere vakbondsinmenging. Dat de Duitsers vandaag toch sterk presteren, komt omdat ze jarenlang hebben gevochten om hun concurrentiekracht te herwinnen. Het land plukt natuurlijk ook wel de vruchten van zijn specialisatie in machines en componenten van topkwaliteit, producten die gewild zijn in Azië en de olieproducerende landen. Een grote dienstensector komt meer in landen met een focus op consumptie voor. Die landen realiseren ook grotere financieringstekorten. Hoewel het jarenlang werd ontkend, blijkt vandaag heel duidelijk hoe kwetsbaar ze zijn. Consumptie vertoont niet dezelfde draagkracht als productie. Beleidsmakers, die denken dat ze met de creatie van grote shoppingmalls of hypermarkten het verlies van industriële jobs kunnen goedmaken, vertellen economische nonsens. En ook het argument van het 'gecreëerde aantal jobs' wordt vaak ten onrechte gebruikt: jobs zijn wel maatschappelijk evenwaardig, maar niet economisch. Zo heeft een exporterende activiteit een grotere draagkracht, toegevoegde waarde en een groter hefboomeffect op de economie dan een dienstenjob. Diensten met een hoge toegevoegde waarde zijn zeldzaam, en zijn meestal ook nog eens verbonden aan creërende activiteiten. Financiële diensten bijvoorbeeld hebben een hoge toegevoegde waarde en zorgen voor internationale knowhow. Maar de internationale concurrentie is daar even moordend als in de industrie.

Dienstensector heeft ook zijn voordelen

Dienstenjobs hebben uiteraard ook hun voordelen. Doorgaans zijn ze ecologisch minder belastend en kunnen eenvoudig en sneller worden gecreëerd. Hun grote zwakte schuilt dus vooral in de exportkracht, het gebrek aan toegevoegde waarde van een groot aantal dienstenactiviteiten en de indirecte subsidiëring door de overheid of de maatschappij. Een gezonde basis van creërende activiteiten, gebaseerd op knowhow van internationale klasse, is volgens mij dé kern van een gezonde economie. Veel activiteiten in de dienstensector halen gewoon niet voldoende toegevoegde waarde om de welvaart op peil te houden en onze internationale economische positie te handhaven. Een economie zonder knowhow van topklasse en eigen creërende activiteiten verliest voeling met het product, en zal uiteindelijk ook de afgeleide sectoren - zoals marketing, design en financiële diensten - zien afbrokkelen. Een diensteneconomie met te veel activiteiten met lage toegevoegde waarde - een te grote zorgsector, een zware overheidssector, te veel simpele logistiek, een erg uitgebreide kleinhandel of persoonlijke diensten - kan in het beste geval -  veel mensen aan een baan helpen. Maar zo'n economie is minder duurzaam en verliest internationaal snel haar leidende positie.

Postbaas Johnny Thijs

De Post wil zo'n 6.000 voltijdse banen vervangen door deeltijds werk. ' Specifieke postbezorgers ' zouden gedurende enkele uren per dag brieven ronddragen. Dat heeft De Post bekendgemaakt tijdens een voorstelling van een actualisering van haar ondernemingsplan 2008-2012. Vooral het kantorennetwerk wordt grondig gereorganiseerd. Bedoeling is het aantal mailkantoren - waar een deel van de postrondes wordt voorbereid - terug te brengen van de huidige 500 tot 150 operationele platforms en 1.500 distributiedepots. In die depots zal enkel gesorteerde post kunnen worden afgehaald. Deze vermindering van het kantorennet wordt mogelijk doordat steeds meer sorteerwerk in de vijf grote sorteercentra gebeurt. Maar de vakbonden vrezen voor de werkgelegenheid.

Doordat het voorbereidende sorteerwerk voor de postbode de volgende jaren geleidelijk zal verminderen, en de tijd voor postverdeling niet zal verminderen, wil De Post 'specifieke postbezorgers' inzetten die enkel nog korte uitreikrondes van enkele uren per dag uitvoeren. Postbaas Johnny Thijs verwacht op termijn hiermee 6.000 functies te vervangen. De christelijke vakbond reageert bevreesd. De job van postbezorger moet minstens een halftijdse functie zijn. Anders gaat het niet meer om een volwaarde job. In Nederland zijn het al de studenten en huismoeders die de post ronddelen, zoiets is voor ons onaanvaardbaar.

Met de maatregelen wil De Post zich voorbereiden op de liberalisering van de Europese postmarkt in 2011. Voor de Belgische Post betekent dat tegen 2011 het verlies van het monopolie op brieven tot 50 gram. De hele operatie gaat gepaard met natuurlijke afvloeiingen, van zo'n 1.000 à 1.5000 personeelsleden per jaar en zonder naakte ontslagen.

Iedereen vindt het de gewoonste zaak van de wereld dat je eerst benzine in je tank moet gooien om te kunnen rijden. Batterijen in je mobieltje stopt om te kunnen bellen. Of een accu moet opladen voor de laptop. Maar wat doen we zelf? We haasten ons de deur uit. De verleiding is groot om zonder een volledig ontbijt op weg te gaan. Of zelfs zonder ontbijt te vertrekken. Maar de eerste maaltijd van de dag, vlak nadat je opstaat, is niet zomaar bedacht. Het ontbijt levert maar liefst 10 tot 15% van alle voedingsstoffen en energie die we dagelijks innemen. Brood vormt daarom de basis. Een broodontbijt zorgt voor vrijwel alle voedingsstoffen die je lichaam nodig heeft. Je helpt je lichaam er als het ware mee op gang. Onderzoeken wijzen uit dat we ons met het overslaan van een goed samengesteld ontbijt letterlijk tekort doen. Een tekort dat gedurende de rest van de dag niet meer in te halen is. Steeds meer warme bakkers houden op zondag hun winkel dicht, omdat ze geen personeel vinden. Ze hopen dat de mensen die brood willen, dat brood op zaterdag zullen kopen. Ons land telt vandaag zowat 3.200 artisanale bakkers. Tien jaar geleden waren dat er nog 4.200. Sinds 2004 blijft het aantal stabiel.

Ontbijt 's morgens als een keizer !

Hoeveel bakkers er precies op zondag hun deur dicht zullen houden, is nog niet bekend, omdat er geen meldingsplicht van de sluitingsdagen meer geldt. Maar dat het er in de toekomst steeds meer zullen zijn, kan ik gerust aannemen. Ik  durf te voorspellen dat de warme bakker op zondag binnen afzienbare tijd meer en meer tot het verleden zal behoren, maar helemaal verdwijnen zal hij nooit. Een echt vers pistoletje of eentje dat in de supermarkt is gebakken, heeft wel degelijk nog een verschil: dat  voel, ruik en proef je.  Vlamingen zijn Bourgondiërs. Zij willen op zondag verse broodjes, croisantjes en vers banket eten. Ik kan me echt niet voorstellen dat we hier ooit massaal, zoals bijvoorbeeld in Nederland, in plastic verpakte broodjes zullen eten, alhoewel, je weet maar nooit!

iPhone 3G

Het ziet er naar uit dat de iPhone 3G over niet al te lange tijd zal worden geïntroduceerd. De iPhone 3G is de langverwachte opvolger van de originele iPhone, die niet bij ons verkrijgbaar was. De prijs van de iPhone bij diverse winkels in het buitenland daalt snel. Sommige mensen zeggen dat winkels, door de komst van een mogelijke iPhone met UMTS ondersteuning, van hun gewone voorraad iPhones af willen. Anderen zeggen dan weer dat dit komt omdat Apple meer iPhones zou willen verkopen. Toch lopen al duizenden Belgen rond met een iPhone. Ze spaarden kosten noch moeite om er al een te kunnen aanschaffen in het buitenland en om hem hier te gebruiken. Maar waarom? Is de iPhone dan zo speciaal of is het vooral fabrikant Apple die de marketinggitaar meesterlijk bespeelt? De iPhone 3G is een zogenoemde smartphone. In lekentaal bedoelt men daarmee: ook een nog een heleboel andere dingen. Je kan ermee bellen uiteraard, maar ook sms'en, op het internet surfen, mailen, foto's nemen, muziek beluisteren, een agenda beheren, enzovoort. Om al die functies in goede banen te leiden, kwam Apple op de proppen met een knoert van een aanraakgevoelig scherm met onderaan één knop. Op die manier is het toestel bijzonder makkelijk te bedienen en dat moet de drempel verlagen voor de grote massa. En er zijn ook nog enkele technische aardigheidjes. Wanneer je bijvoorbeeld je iPhone tijdens het surfen 90° draait, dan draait een webpagina simpelweg mee. En als je de iPhone naar je oor beweegt om te bellen, dan detecteert het toestel dat en wordt het scherm meteen uitgeschakeld. Tussen de originele iPhone en de nieuwe iPhone 3G zijn er eigenlijk niet zoveel verschillen. De nieuwe versie ziet er nauwelijks anders uit, maar heeft enkele nieuwe functies, zoals gps en 3G. Dat laatste is meteen ook de belangrijkste nieuwigheid. Dankzij 3G kan je veel sneller draadloos surfen en mailen.

Apple-logo

Electronicagigant Apple krijgt heel wat kritiek op de manier waarop het bedrijf de iPhone verkoopt. In de meeste landen waar het toestel verkocht wordt, heeft Apple een overeenkomst gesloten met één mobiele operator. Dat wil dus zeggen dat mensen die een contract hebben met een andere operator eerst hun contract moeten stopzetten (en meestal een boete betalen) en een nieuwe, vaak meerjarige, overeenkomst moeten aangaan met de iPhone-operator. Apple heeft een heel goeie reden om op deze manier te werk te gaan. Voor elk gesprek of dataverkeer dat over de iPhone gebeurt, vloeit tot tien procent terug naar Apple. De vraag is maar of Apple dit kunstje zal kunnen blijven volhouden. Zo weigerde AT&T, de Amerikaanse partner, om een gelijkaardige overeenkomst aan te gaan voor de nieuwe iPhone 3G. In de plaats ervan koopt AT&T de iPhones op bij Apple en verkoopt ze door tegen een lagere prijs. Doordat AT&T geen gesprekinkomsten meer moet afstaan, verwacht het bedrijf op langere termijn winst te maken.

De iPhone is een hype, zoveel is zeker. Zelfs toen er van de iPhone nog geen sprake was. Maar hoe? Hoe slaagt Apple erin om miljoenen mensen warm te maken voor een product dat destijds nog niemand had gezien? Het antwoord is eenvoudig: Apple doet niks. of toch héél weinig. Natuurlijk werd er kort voor de lancering geadverteerd op radio, tv en internet, maar de gewiekste marketingmolen van Apple-topman Steve Jobs, was al veel vroeger in gang gezet. De tactiek was simpel: met mondjesmaat informatie prijsgeven en ondertussen de geruchtenmolen volop laten draaien. De trouwe Apple-aanhangers deden de rest. Het resultaat was verbluffend: tienduizenden Amerikanen stonden in lange rijen te wachten aan de winkel. Velen reeds dagen op voorhand. Zo'n vaart zal het bij ons wellicht niet lopen. Wij weten immers al waar de hype om draait. Het moet wel gezegd: de iPhone kon bijna alle verwachtingen inlossen in de VS en dus zullen ook in ons land duizenden mensen hun appeltje voor de dorst maar wat graag aanspreken voor een iPhone.

Torenhoge brandstoffen

De Ierse lagekostenmaatschappij Ryanair gaat tijdelijk niet meer vliegen op zeven luchthavens in Europa. Reden hiervoor zijn de torenhoge brandstofprijzen en hogere luchtvaarttaksen. De fel gestegen olieprijzen en hogere luchtvaarttaksen maken een aantal routes financieel minder interessant. Het gaat om de luchthavens van Bazel (Zwitserland), Palma en Valencia (Spanje), Krakau en Rzeszow (Polen), Boedapest (Hongarije) en Salzburg (Oostenrijk). De vluchten naar die luchthavens worden geschrapt vanaf 4 november. Vanuit de Ryanair-basis in Charleroi wordt er enkel gevlogen op Valencia. Ryanair besliste ook om deze winter nog maar 28 vliegtuigen in te zetten vanop de Londense luchthaven Stansted, wat de duurste luchthaven zou zijn, waarop Ryanair vliegt. Dat zijn acht vliegtuigen minder dan vorig jaar, toen er ook al zeven vliegtuigen minder waren voorzien. Ook in Spanje zou een vliegtuig aan de grond worden gehouden. Ryanair meldde al dat het vier vliegtuigen minder zou inzetten op de luchthaven van thuisbasis Dublin, haar tweede duurste luchthaven. De maatregelen moeten ervoor zorgen dat de lagekostenmaatschappij het fiscaal jaar break-even kan afsluiten. Het verminderde aantal vliegtuigen op Stansted zou als gevolg hebben dat er op dinsdag, woensdag en zaterdagmorgen minder vluchten zullen zijn deze winter en komend jaar.  Er zouden daardoor alleen al in Stansted 900.000 minder reizigers zijn dan vorig jaar. Volgens O'Leary hebben de maatregelen niets te maken met afname van de vraag naar goedkope vluchten. In tijden van economische crisis blijven ze groeien", want naast de routes die geschrapt worden, komen er ook zes nieuwe bij.  Zo zal er vanaf eind oktober op Tenerife en Ibiza (Spanje) en Katowice (Polen) gevlogen worden.

Slecht bestuur

Fortis staat symbool voor slecht bestuur, dat een aantal grote Belgische ondernemingen blijft gijzelen. De oude Belgische plaag van het holdingkapitalisme heeft daarbij het gezelschap gekregen van de megalomane dictatuur van de ongecontroleerde elite. Het is in elk geval ontnuchterend dat in een Belgische context zowel het referentiekapitalisme, als het model waarbij er geen controlerende aandeelhouder is (zoals bij Fortis), in het honderd blijft lopen. Enige ironie is het lot dus niet vreemd. Uitgerekend Maurice Lippens, die inmiddels ontslag kreeg, veegde de voorbij jaren zijn voeten aan de grondbeginselen van een deugdelijk bestuur. Vooral het principe van macht en tegenmacht, waarbij de raad van bestuur noch het management het laken naar zich toe kon halen, bleef bij Fortis dode letter. Lippens & co gedroegen zich de voorbije jaren als almachtige managers, als rechter en partij van hun eigen plannen. Ze zagen de aandeelhouders als gewillige melkkoeien aan, die maar wat blij mochten zijn, dat ze de fantastische strategie van Fortis financierden. Ze dachten dat de aandeelhouders er waren voor de raad van bestuur, en ze vergaten dat de raad van bestuur er moest zijn voor de aandeelhouders. Die hautaine houding kon Fortis maar niet van zich afschudden en deed haar de das om. Dat enkel CEO Jean-Paul Votron werd geofferd, is een doorzichtig en goedkoop manoeuvre geweest, waarbij de raad van bestuur zijn verantwoordelijkheid voor de strategische vergissingen, trachtte te ontlopen. Het was de zoveelste klap in het gezicht van de aandeelhouders. Het Belgische referentiekapitalisme bleek plots zo slecht nog niet, want de controlerende aandeelhouders zouden ten minste twee keer nadenken voor zij het vele eigen geld in het bedrijf verkwanselden aan dure overnameprojecten. Het kon nochtans ook anders. Door de raad van bestuur te bevolken met een aantal sterke onafhankelijke bestuurders, die enkel en alleen oog hebben voor het belang van de onderneming, die niet schatplichtig zijn aan bepaalde aandeelhouders, noch wederdiensten verschuldigd zijn aan het management. Het zijn vandaag de witten raven in de Belgische bestuurkamers, die de heleboel op stelten durven te zetten. Te vaak hangt er nog een muf geurtje van hun ' ons kent ons '. De Belgische haute finance heerst en verdeelt de postjes aan haar getrouwen en jaknikkertjes. De onafhankelijke bestuurders zitten er voor spek en bonen bij, en dienden als code-Lippensgarnituur, waarbij ze in niet verstane bewoordingen te horen kregen dat, als ze hun mandaat wilden verlengen, ze zich maar beter braafjes neerlegden bij de dictaten van de heersende elite. Het was niet, dat die krachtige figuren er niet waren. In Nederland bijvoorbeeld vult de academische wereld deze leemte. In België was die kritische reflectie niet welkom.  Men diende de ramen van de bestuurskamers open te zetten,  voor slecht bestuur nog meer miljarden zou verkwanselen. De overheid injecteerde inmiddels ruim 11 miljard euro in Fortis. Deze kapitaalinjectie in Fortis is misschien niet de ideale situatie, maar ze was wel nodig. Anders was er wellicht een domino-effect geweest en was er complete chaos. Op de beurs van Brussel werd het aandeel van Dexia inmiddels ook geschorst. Axel Miller, de CEO van de bank Dexia, en Pierre Richard, voorzitter van de raad van bestuur, hadden  ondertussen hun ontslag aangeboden. Maar ook deelt KBC voluit in de klappen en heeft nood aan nieuwe financiële zuurstof.  Vraag is of de belastingbetaler voor deze bestuursflaters zal moeten opdraaien en of ze zal worden opgenomen in de  begroting, die nu al een gat vertoont van meer dan 5 miljard euro.

Premier Yves Leterme heeft toegezegd dat ook de spaarders met een tak21-beleggingsverzekering niet in de kou zullen staan, mochten er problemen komen met hun maatschappij. Het gaat om formules met een gegarandeerde basisopbrengst, die eventueel kan worden aangevuld met een bonus, als de maatschappij de inleg met extra winst kan herbeleggen. Heel wat mensen vroegen zich dan ook af of hun geld bij Ethias nog wel veilig zat. Maar de onzekerheid werd nu extra weggenomen door de toezegging van Leterme. De steun kwam er trouwens wellicht om Ethias over de streep te trekken om mee te doen met de kapitaalverhoging bij Dexia.

Delhaize wil in Griekenland starten met discountwinkels. En dat via Alfa-Beta, de keten waarin Delhaize een meerderheidsbelang heeft. Het gaat voorlopig om een proefproject in twee winkels. Als het succesvol is, overweegt Delhaize het uit te breiden - ook naar zijn andere Europese markten -, in Roemenië en België. Maar ik heb mijn twijfels bij de slaagkansen hier. In Polen is er dan weer een tekort aan seizoenswerkers. Het land kampt er met een nijpend tekort aan seizoengebonden arbeiders. Het zou gaan om  600.000 mensen volgens de Poolse overheid. Sinds het land lid is van de Schengenzone, zoeken Poolse seizoensarbeiders een beter betaalde job in het Westen. Goedkope arbeidskrachten uit het buitenland raken niet aan een Pools visum. Samen met de lage fruitprijzen maakt dit het overleven van de Poolse fruittelers moeilijk.

En Paris Hilton lanceert een schoenencollectie. Ze presenteerde de 'Paris Hilton Footwear Collection' eerder deze week in Las Vegas. De jetset-blondine bracht eerder al een tassen-, parfum-, juwelen-, nephaar- en sportkledinglijn uit.  Voor haar schoenenlijn werkte ze samen met schoenfabrikant Antebi. De collectie gaat van sexy stilletto's tot plateauzolen en ballerina's. De stijl van de schoenen is volgens de hotelerfgename 'net als zij' 'sjiek en trendy'. De Paris Hilton Footwear Collection zal begin volgend jaar in de winkels liggen.

Onzichtbaar

Wat tot nu toe alleen in science fictions films kon, wordt straks misschien ook echt mogelijk. Wetenschappers van de universiteit van Californië hebben een materiaal ontwikkeld dat toelaat licht rond voorwerpen te 'plooien'. Zonder reflectie van het licht op hun oppervlakte worden ze onzichtbaar. Voorlopig kan het materiaal alleen gemaakt worden op 'nanoschaal', niet groter dan één miljardste van een meter. Slagen de wetenschapper er in op grotere schaal te werken, kan elk voorwerp onzichtbaar gemaakt worden. De eerste toepassingen van de nieuwe ontdekkingen liggen waarschijnlijk bij het leger. De Amerikaanse overheid heeft al laten verstaan dat men graag zijn tanks zou laten 'verdwijnen'.

De winkel van de toekomst

Een supermarkt waar je gsm dienst doet als scanner, een robot je de weg wijst naar de kassa en je rekening met één vingerafdruk betaalt wordt. Het wordt de norm: de supermarkt van de toekomst is open. In het Duitse stadje Tönisvorst bij Düsseldorf, is het al dagelijkse realiteit. De Future store belooft je twee dingen: aangenamer én efficiënter winkelen, voor al wie vooral ' snel ' wil winkelen. De klant maakt zijn gebruikersnaam, wachtwoord en boodschappenlijstje op voorhand aan via een speciaal ontwikkeld softwareprogramma, de Mobile Shopping Assistant genaamd. Voorlopig maken slechts enkele honderden gebruik van deze dienst via hun gsm.  Nadat ze de code op hun winkelkar hebben ingescand, weet men in de supermarkt welke klant zich aanbiedt. De camera in de gsm scant alle producten en houdt de rekening bij. De plattegrond op het scherm vertelt je waar de producten zich bevinden.  Kosten noch moeite worden gespaard om het de klanten naar de zin te maken.  Een vermakelijk en interactief schouwspel beleef je via de vloer en de muren van de supermarkt.  In een hoek, tussen de rijen glimmende nieuwe fietsen en de geur van nieuwe rubberbanden, klinkt het geluid van een bosrijk gebied met een stromende beekje. Het moet klanten verleiden om een fiets te kopen. Of het effect heeft op het aantal verkochte fietsen? Dat staat nog niet vast, want in de vorige winkel werden er geen fietsen verkocht. Bij de visafdeling eenzelfde truc. Er hangt een - kunstmatig nagebootst - visaroma en er klinken krijsende meeuwen en woeste golven. Het moet de klant laten denken aan een wandelingetje over de vismarkt van het Italiaanse Chioggia. Een pak vissticks scannen gaat er in een handomdraai. Dat is een kwestie van goed richten en enkele seconden op 'ok' drukken. De meeste tijd gaat zitten in het vinden van de streepjescode. Na het scannen komt de productinformatie op het schermpje van de mobiele telefoon. Nog een keer op 'ok' drukken en het product ligt virtueel in het winkelmandje.Met het volle winkelkarretje wandelt me dan naar de kassa, waar men afrekent mits een vingerscanner. Cash-, krediet- en bankkaarten worden vlotjes aanvaard en men betaalt het ganse bedrag met een scan aan de kassa. Foefelen is onmogelijk, want een weegschaal vergelijkt het gewicht van de winkelkar en de eindafrekening. Wijnen krijgen een speciale behandeling. Promoties van de week kan je proeven met een beperking tot zes glazen per klant, die minimum 18 jaar oud moeten zijn.  Een druk op de knop van de wijn naar keuze en het glas loopt vol. Hier verkoopt men je geen kat in een zak!

Naar vorige rubriek - naar volgende rubriek