Er zijn vele termen te bedenken om een plaats als de hemel aan te geven. Je kunt bijvoorbeeld naar de lucht wijzen of een schuine blik omhoog werpen. Allerlei verschillend denkende mensen hebben hun eigen benaming aan deze prachtige plaats gegeven. Ik denk zelf dat - als we elkaar echt willen begrijpen en ons best hier voor doen -, we er op een gegeven moment achter komen dat we het al die tijd over hetzelfde hadden. Als medium heb je te maken met bovenvermelde zaken. Mijn kijk op de wereld en op het leven na de dood wordt beïnvloed door mijn ervaring. Ik ben een niet praktiserend katholiek en ook een agnost en ik kan dus vrij communiceren met overleden zielen. Mijn stelling is dat ik - ofwel gewoon knettergek ben - ofwel gewoon wil weten of er een werkelijkheid bestaat naast de stoffelijke. Van geloven in die dimensie is op dat ogenblijk geen sprake. Het is een weten. Of het is een concrete manier van voelen en van praten. Van vragen stellen en van antwoorden ontvangen. Mijn overleden grootmoeder, vader en moeder zijn mijn geleide gidsen, maar ik heb er ook nog andere. Ook engelen neem ik waar. Ze flitsen voortdurend als witte lichten om me heen en bieden me dus bescherming aan. Deze beschermengelen of noem het engelbewaarders zijn reeds sedert mijn jeugd bij me en houden me gezelschap. Naast hen zijn er ook nog anderen. Zij werken vooral op de achtergrond en behoeden me voortdurend voor flaters of verkeerde beslissingen. Zodoende ben ik niet alleen paranormaal en een medium. Het is ook een mooie gelegenheid om een beroep dat ik met veel plezier uitoefen, te bestendigen. Mensen die mij kennen vinden mij een eerder nuchter down-to-eartht-type en ze kijken me vaak verbaasd aan als ik over mijn gave vertel. Als ik uitleg dat het vooral met een bepaalde gevoeligheid te maken heeft begrijpen ze het wel, of doen ze alsof. Men vindt mij wel een gevoelige man, maar om den brode ben ik ook nog landmeter en zodoende schat ik wereldwijd fabrieken en vennootschappen voor investeerders. Ik sta dus best met mijn beide benen op de grond en ben ook niet een etmaal lang bezig in dienst van de hogere sferen. Ik kan me immers heel goed op hen afstemmen en op de juiste dimensie. Maar ik ben ook nog gewoon mezelf als man en als partner en ik leef ook mijn eigen leven. (met vele hobby's en een rijke en waardevolle vriendenkring, met veel gelijkgestemden). Maar vooral ben ik iemand die niet bij het minste de hulp inroep van hogerhand, maar mijn ouderdom geeft me wel de rust om daar goed mee om te gaan. Tevens kan ik me goed afsluiten voor negativiteit. Paragnost of medium zijn heeft dus iets fijns om voor anderen iets te betekenen. Het voegt ook een dimensie toe aan je dagdagelijkse leven en het geeft innerlijke rust en energie die ik meestal tracht over te brengen op anderen die ze missen. Doorgaans geeft het me ook een antwoord op mijn levensvragen. En de gave veranderde ook mijn leven en mezelf. Voor mij is het fijn en bijzonder om mensen te helpen op een manier waardoor ze er enkel maar beter van worden. Het gevoel van iets voor iemand anders te betekenen raakt me, en daar draait het toch allemaal om? Het is ook fijn om mensen inzichten door te geven die voor hen van grote waarde zijn. Maar daarbij blijf ik steeds slechts het doorgeefluik. En ik weet dat een medium of paragnost zijn iets is om serieus mee om te gaan.